Bir Peygambere Komşu Olmak

Hz. Musa (as) “Ya Rabbi bana cennetteki arkadaşımı göster!” dedi.

Allah ü Teâlâ: “Filan şehrin, filan çarşısına git. Orada bir kasap vardır. Yüzü şöyle, boyu şöyledir. Senin cennetteki arkadaşın odur” buyurdu.

 Hz. Musa (as) o dükkâna gitti. Güneş batıncaya kadar orada kaldı. Akşam olunca, kasap, bir parça et alıp zembiline koydu.

Dükkândan ayrılırken, Musa (as):
“Ey genç, misafir için, yanında yer var mı?” buyurdu.

Genç “evet” deyip, beraber gittiler. Eve gelince, genç, bu etten güzel bir çorba pişirdi. Sonra evin bir köşesinden bir zembil daha çıkardı. İçinde çok yaşlı, zayıf, güçsüz bir kadın vardı. Bir güvercin yavrusunu andırıyordu.

Annesini sırtında taşısa yine azdır

Hz. Ömer (ra) ile Hz. Ali (ra) Efendilerimiz Ka‘be’yi tavaftan çıktıkları sırada annesini sırtında taşıyan bir bedevî (göçebe) gördüler.

Bedevî, bir yandan annesini taşıyor, bir yandan da şu şiiri okuyordu:

“Ben sırtımdakinin serkeşlik yapıp ürkmeyen bineğiyim. Diğer bütün binekler ürküp kaçsalar da ben ne ürker ve ne de kaçarım. Onun beni karnında taşıması ve emzirmesi ise benim yaptığımdan çok daha zahmetliydi. Ey Allahım! Emret; senin hizmetindeyim." (Lebbeyk! Allahümme lebbeyk!)

Adamın bu hâlini gören Hz. Ali (ra), Hz. Ömer Efendimize dönerek,

“Ey Hafsânın babası! Bu adamla birlikte bir daha tavâf yapalım. Umulur ki bu kez rahmet inecek ve hepimizi kaplayacaktır” dedi. Ve bedevî, sırtında annesiyle birlikte yaptığı tavâf boyunca bu şiiri okumayı sürdürdü.

Bu arada Hz. Ali de ona karşılık olmak üzere, “Şunu bil ki Allah Teâlâ senin, annene gösterdiğin bu vefadan çok daha vefâlıdır. Bunun için de senin azına çok büyük mükâfatlar verecektir” şiirini okuyordu.

Telefondaki Ses / Ne var anne :(

Gece yarısı, saat 03.30 civarında telefon çaldı. Telefondaki ses, annesinin sesiydi. Adam, uyku sersemliğiyle: “Ne var anne! Ne istiyorsun bu saatte! Neden beni rahatsız ettin? Sabah arasan olmaz mıydı?” diyerek annesine karşı üzücü sözler sarf etti.


Zavallı anne, biraz buruk, biraz da ağlamaklı bir ses tonu ile: